Last Updated on: 1st فوریه 2026, 12:34 ب.ظ
محمد رضا رضایی
تنگ چشمان نظر به نقطه کنند
ما تماشاکنان آماجیم
حقیقت ساده است:
انقلاب عقلانیت در آستانه پیروزی است.
نقطهی شروع و هدف نخستین ما هیچ ابهامی ندارد: سرنگونی حکومت اسلامی.
نه اصلاح، نه ترمیم، نه بزککردن.
این رژیم اصلاحپذیر نیست.
اکثریت مردم ایران — چه در داخل کشور و چه در تبعید — دیگر خواهان هیچ نوع سازش، معامله یا مماشات نیستند. تجربهی ۴۷ ساله کافی است. با قاتلان، با بربرهایی که حکومتشان بر اعدام، شکنجه، تجاوز و سرکوب بنا شده، و با حامیان آنها — حتی اگر نام خود را «اصلاحطلب» گذاشته باشند — هیچ مسیر مشترکی وجود ندارد. اصلاحطلبی درون یک نظام جنایتکار، فقط طولانیتر کردن جنایت است.
تلاش کنونی حکومت اسلامی در جایگزین کردن مهرههایی مانند میرحسین موسوی (قاتل دهی ۱۳۶۰)، مصطفا تاجزاده، مسلمان اصلاحطلب – تو گویی که اسلام اصلاحپذیر است!؟ – میباشد. زهی خیال واهی. مردم از اینها عبور کردهاند. حنای این ناکسان فرومایه بیرنگ شده.
اکنون سؤال اصلی این است:
آیا میخواهیم پیروز شویم یا فقط حقبهجانب باشیم؟
بر اساس گزارشهای رسمی سازمان عفو بینالملل، این حکومت در طول ۴۷ سال گذشته بیش از ۱۰۰ هزار انسان را اعدام کرده است.
حدود ۵۰ هزار نفر در خیابانها، در اعتراضها، با گلوله کشته شدهاند.
بیش از ۴۰۰ هزار نفر زخمی، معلول یا برای همیشه داغدار شدهاند.
و این پایان فاجعه نیست.
سالانه دهها هزار نفر قربانی بیکفایتی، فساد و ویرانی سیستماتیک میشوند:
تصادفات مرگبار، نابودی محیطزیست، آلودگی مرگآور هوا و آب، فقر، اعتیاد، و موجهای گستردهی خودکشی.
تنها در این بخش، برآوردها از حدود ۴۵ هزار مرگ در سال حکایت دارد.
اینها عدد نیستند.
اینها انساناند.
اینها ایراناند.
دیدن همین آمار باید کافی باشد تا ما را از خواب ایدئولوژیک بیدار کند. وقت آن است که پرچمهای حزبی و عقیدتی را موقتاً زمین بگذاریم و حول یک هدف غیرقابلمذاکره متحد شویم:
پایان حکومت اسلامی در ایران.
دموکراسی، انتخابات آزاد، رقابت ایدئولوژیک، چپ و راست — همهی اینها جای خود را دارند، اما بعد از سقوط رژیم.
اول باید زندان را خراب کرد؛ بعد دربارهی دکوراسیون خانه بحث میکنیم.
امروز زمان انتخاب است:
یا ادامهی اختلاف و تکرار شکست
یا اتحاد عقلانی و پایان این کابوس تاریخی.
هدف روشن است.
دشمن مشخص است.
وقت اقدام است.
محمدرضا رضایی
۸ بهمن ۲۵۸۴